Artikelen van Eefje Gilbert over hoogmaskerende neurodivergentie, trauma en de drie-assen methodiek. Elk stuk staat hier in de taal waarin het verscheen, met de bron erbij. Niet vertaald, want een vertaalde bronvermelding is niet meer terug te vinden.
Het theoretische artikel achter de drie assen. Waarom zenuwstelselregulatie en relationeel contact niet volstaan, wat de verticale as is en waarom die meetbaar én theologisch beschreven kan worden zonder dat de ene beschrijving de andere opheft. Over masking als tekort aan verticale as, de donkere nacht als dimensioneel probleem, en de grens tussen wat ik geloof en wat ik weet.
Elk jaar sterven te veel neurodivergente mensen door suïcide, ook wanneer zij alles deden wat wij vroegen. Wat als we overleven hebben aangezien voor herstel? Een vraag aan behandelaars over waar we onze klinische aandacht op richten: op de persoon, of ook op de omgeving.
Waarom neurodivergente mensen geen betere regulatie richting de norm nodig hebben, maar omgevingen die hun zenuwstelsel niet voortdurend dwingen zichzelf te overschrijven. Over het hyperscanning-onderzoek van Feng en collega's, twee verschillende vragen, en wat veiligheid concreet is.
Bijdrage aan de beleids- en scholingsdiscussie. Hoogmaskerende neurodivergente cliënten verschijnen in het stelsel niet als neurodivergent profiel maar als complexe, recidiverende casuïstiek. Dit artikel maakt de groep zichtbaar, beschrijft herkenningssignalen, leest recidive als signaal van mismatch en stelt drie praktische implicaties voor UWV voor. Met literatuur.
Deel 5 van 5. Hoe een taalkundige die kliktalen in Afrika bestudeerde in een wei in Den Haag terechtkwam, en waarom dat één rechte lijn is. Over ti estin en estin ti: de vraag van een filosoof-vader en de grond die eraan voorafgaat.
Deel 4 van 5. Een paard gaat plat op de grond liggen en een vrouw ziet voor het eerst hoe moe ze werkelijk is. Over masking bij hoogmaskerende neurodivergente vrouwen, wat het kost, en waarom een extern referentiepunt nodig is om het te zien.
Deel 3 van 5. Een man trapt een pylon door de bak en het paard gaapt. Over het mechanisme achter paard-geassisteerd werken: geen magie, maar een prooidier dat zenuwstelsels leest in plaats van verhalen.
Deel 2 van 5. Een bak, een paard dat Tygo heet, en de zin "ja goed hoor". Over incongruentie: het verschil tussen wat je zegt en wat je lichaam vasthoudt, en wat er gebeurt als een dier daar niet in meegaat.
Deel 1 van 5. Een taalkundige die vijftien jaar lang taal slijpt als instrument om de werkelijkheid te begrijpen, en ontdekt dat wat ze het meest moest begrijpen niet via taal te bereiken was. Van de Vlaamse eettafel via Khoisan-kliktalen en de Bagyeli in Kameroen naar de grens waar taal ophoudt.
Wijsheid is niet iets wat je weet, maar iets wat je belichaamt. Over het moment van achteraf opmerken als eerste bouwsteen, over data die informatie wordt en kennis die pas wijsheid wordt als het zenuwstelsel het durft toe te passen, en over Vervaekes observatie dat we instituties voor kennis hebben maar niet voor wijsheid.